______________________________________________________________________________________________

yani böyle saatlerce amaçsız bir şekilde bilgisayarın karşısında oturabilirim.daha önce milyonlarca kere baktığım resimlere tekrar tekrar bakıp önceden fark edemediğim ayrıntıları yakalamaya çalışabilirim. ama elime ne geçer? hiç tabiki maksat zaman geçsin..he tabi şu da var zaman ben bu saçmalıkları yapmasam da geçiyor ama neyse işte önemli olan ben bir şeyleri beklediğimi fark etmeyeyim. yani iki saniye de bir telefona bakmayayım mesela..gerçi yine bakıyorum ama olsun en azından daha az baktığımı düşünüyorum.saçmalama sınırını da aştım :)

aslında bugün eve doğru yürüken aklımdan daha eleştirel bişeyler yazmak gelmişti.. amma ve lakin, şu an o tümcelerin hepsi uçup gitmiş durumda. ben de aslında konuşmam gerekenleri yazıyorum.Yazmak insanın kendi kendiyle konuşmasının meşrulaştırılmış hali. yoksa tutup bunları kendi kendime sesli söylesem milletten deli damgasını yerdim. hatta "şuanda deli gibi görünüyorsun zaten" diyenleri duyar gibiyim ama şimdi en azından sanatsal bir deliyim:P savunmam da hazır tabi. ama ne yapayım o kadar sıkılıyor ki içim hani bir şey yapmakta gelmiyor. ne ders ne film ne başka bir şey.. Bahane oluyor banada.. sanki bi hafta sora on tane sınava gircek olan ben değilim ya işte maksat bi bahane olsun bu melankolik hatun yine üzülcek bir şeyler bulsun kendisine.. o yani..

şarkı listesine attığım tek şarkıyı binlerce kez tekrar tekrar dinlemekten bile bıkmıyorum. coldplay'dan Fix you parçası.. tamam eywallah şarkı çok baba bir şarkı ama ne bileyim sıkılmayışım garip geliyor.oysa ben ki iki saniye aynı yerde oturamayan biriyim. bunları yazarken bile duramıyorum, kalkıyorum, telefona bakıyorum, ofluyorum, ışığı açıp kapatıyorum, saçımı bozup tekrar bağlıyorum falan. harbiden ben delirdim mi ne? valla kendimi anlamakta her zaman zorlandım ama bu aralar rekor kırabilirim. hee aşk falan mı diyeceksiniz bilmem ki aşk ölmüş olabilir çoktan emin değilim. ama ona benzer bir şeyler olmalı yoksa kalbim böyle sızlamazdı.çok duygusal bir fiil kullandım "sızlamak". ama şuan hiç duygusal değilim hatta o kadar çok "ama" ile başlayan cümleler kullanmaya başladım ki tiksindim bir an kendimden. olur arada böyle. kalbim demişmtim gerçekten sızlıyorama yani böyle süslü bir anlatım falan olsun diye değil. gülsemde, saçmalasamda, ağlasamda hep orda öyle bir sızı.alışmak lazım, belli bir yaştan sonra karşı cins insanda böyle bir yan etki bırakabiliyor, kaçınılmaz..

öyle çok beylik cümlelerde kuramıyorum ben ya bugün bunu fark ettim. iki tane kız arkadaşımla buluştum. yani gerçekten kız gibiydiler. şimdi acayip bir cümle oldu. ama durum şu bazı kızlar daha kız gibi. benim gibi değiller mesela. bir erkeğe ne söylenirse onu etkileyeceğini, hangi anda hangi doğru sözcüğün hayat kurtaracağını biliyorlar.naz yapabiliyorlar en önemlisi ben hiç beceremedim bugüne kadar :P benimse bunları yapamadığımdan ilişkilerim hep erkekler arası ağız dalaşına benzedi. ben anlatıyorum kavgalarımı, kız arkadaşlarım ayılıp bayılıyor. "aaa delirdinmi sen o durumda öyle mi konuşulur, ısrar edicektin" ee hani çok ısrar erkekleri bunaltırdı aynı tavsiyeler sizden gelmişti yine. ama yok bu sefer durum farklı. bilgiççe kafa sallayıp her bir ağızdan "Bazen ısrarcı olmak lazım, evet.." diyorlar. bakakalıyorum. hani bir de kadınları anlamak ve mutlu etmek zordu. bana valla iki tatlı söz, canım cicim,kıvama gelirim hemen. ya da ben mi hep çok değişik erkeklerle karşılaşıyorum. bir tane normal şartlarda bir erkek çıkmaz mı.. illa entel, dantel, acayip birileri.. olmaz ki ama.. tamam biliyoruz hayat adil değilde, bu kadar da olmasın. ay yazdıklarım hayata isyan şeklinde bir şeylere dönüşmeye başladı. cümle sonlarında ki iki noktalar da artmaya başladıysa tamam yandık. yavaş yavaş bir felsefi haykırışa kayabilirim, dikkat!

heh şarkıyı değiştirdim sonunda. ne kadar dirensem de bir depresyon havasına doğru kayıyorum. Anathema hemde Natural Disaster. şarkıların üzerimde bu denli etkili olması tehlikeli aslında. neden her şarkıda kendimi bulmaya çalışıyorum ki. yakınlık mı hissetmeye çalışıyorum. aa bak benim gibiler de var. heh evet var ama orda bir yerde.umudumu kaybetmiyorum. bugüne kadar benim gibi bunlarda dediğim her insandan kaçtım. neden? bilemiyorum. onların arasındada dışlanmış gibi hissediyorum. acıyı,hüznü ve yalnızlığı maddeleştirip satmaya çalışıyorlar gibi sanki.emin değilim onların içinde olmak istediğime. kaçıyorum. uzaktan gülümsüyorum. "anathema dinler misin.. ne grup beni intiharın eşiğine getiriyor bazen.." yok ya ben duymadım hiç, dinlemem öyle şeyler. nedir yani ya, bu bir intihar mektubuna dönüşsün mü şimdi. ölmek istemiyorum ben ama yaşamak istediğimden de emin değilim. arada bir yerde bir seçenek daha olması lazım. yani ben öyle umud ediyorum. beş altı yıldır bu arayışın içindeyim ama işte henüz bir şey bulamadım ama pes etmiyorum. elbet bir gün.. ne kadar iyimser göründüm bir an. ama sadece göründüm. iyimserlik tehlikeli zaten, uzak durmak lazım..

bir de bu kadar uzun bir şeyi kim zahmet eder de okur, o da ayrı bir sorunsal xD